Karanlıktan çok korkuyordum.O gün kömürümüz bitmişti aneemde hastaydı babamda yoktu kardeşim küçüktü eee tabi kömür almak bana düştü annem bana:
-E be benim güzel oglum git bize kömür getir emi
-Tamam ana.
Başka ne die bilirdimki zaten korkumu belli etmemek için kendimi zor tuttum.Kömürlüğe doğru gitmeye başladım.Dışrdan gelen çıtır çıtır sessleri beni korkutuyordu hemen kömürlüğe doğru koşmaya başladım.Ama ordada aynı şey karanlıktı tam ayğımın altında fare geçti.Kömürü aldgıgm gibi çıktım annem:
-E be Sevginehri oglum koktugunu neden söylemedin :)
-Utandım ana
-E be oglum anadan damı utandın
-Evet
yanaklarım kıpkırmızı oldu yatmaya gittik ve kurtuldum

KARANLIk hikayesini okudunuz.
Bu hikaye 91 kez okundu.